{"product_id":"sw-piotr-damiani","title":"Św. Piotr Damiani","description":"\u003cdiv class=\"def\"\u003ePrzeor z Fonte Avellana jest autorem 180 listów – z których wiele to obszerne traktaty teologiczne czy moralizatorskie – żywotów świętych, licznych kazań i poezji. Mimo ogromnego wpływu, jaki eremita wywarł na współczesnych oraz potomnych (np. na Dantego, Petrarkę i Boccaccia), pozostaje on wciąż najmniej znanym Doktorem Kościoła. Wybitny znawca myśli Damianiego Christian Lohmer uznał wręcz, że znają go jedynie „wtajemniczeni” . Idee głoszone przez Piotra Damianiego nie zawsze były rozumiane (albo też: przyjmowane) nawet przez ludzi Kościoła, dopiero w roku 1828 Leon XII oficjalnie ogłosił Avellanitę Doktorem Kościoła. Razem z wieloma różnymi modami i nurtami metodologicznymi przeminęły w historiografii europejskiej także czasy opisywania i interpretowania dziejów z perspektywy wielkich, wybitnych jednostek, które odciskały swe piętno na całej epoce, wydatnie wpływały na jej kształt, zmieniały przyszłość. Zastanawiać się jednak można, czy w przypadku świętego Piotra Damianiego nie powinno się do podobnych pomysłów historiograficznych powrócić...\u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003e \u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003eDamiani jest autorem niezwykle istotnego źródła do dziejów historii Polski wczesnośredniowiecznej, Żywota św. Romualda. Żywot ten, pierwszy zachowany utwór Damianiego, jest jednocześnie swego rodzaju tekstem programowym, zawarte w nim idee eremita rozwijał w swej dalszej twórczości: chodzi tu przede wszystkim o wskazanie życia anachoreckiego, jako najpewniejszej drogi prowadzącej ku zbawieniu. W mediewistyce polskiej twórczość Damianiego była wspominana na marginesie rozważań o pięciu braciach-męczennikach (Żywot św. Romualda).\u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003e \u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003ePiotr Damiani urodził się w 1007 roku w Ravennie , był najmłodszym dzieckiem w licznej rodzinie; ojciec szybko umarł, Piotr został porzucony przez matkę i trafił pod opiekę brata, który traktował chłopca w sposób okrutny. Piotr miał jednak szczęście, opiekowały się nim siostry Sufficia i Rodelinda, a następnie przygarnął go starszy brat Damian (najprawdopodobniej od niego pochodzi imię Damiani). Brat był żonatym kapłanem w Ravennie, zajął się wykształcenie Piotra, który pobierał nauki w samej Ravennie, a następnie w szkole przyklasztornej w Faenzy i szkole katedralnej w Parmie. Zdobył wszechstrone wykształcenie, zgłębiał Pismo Święte, dzieła Ojców Kościoła, kanonistykę, a także autorów starożytnych; wśród jego mistrzów wskazać możemy niejakiego Iwona, który wywodził się najpewniej ze szkoły w Chartres. Po powrocie do Ravenny młodzieniec wystawiony był, jak informuje jego pierwszy biograf Jan z Lodi, na liczne pokusy, jakie przynosiło życie w tym ważnym mieście. Został profesorem trivium i quadrivium, nauczał retoryki, zyskał rozgłos i spore bogactwo.\u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003e \u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003eJednak zmęczenie życiem światowym spowodowało, że wciąż bardzo młody, 23-letni chłopak wstąpił w roku 1035 do eremu w Fonte Avellana. Na przełomie lat 1040\/1041 został zaproszony przez opata Gwidona do opactwa w Pomposie, gdzie nauczał egzegezy biblijnej, w tym okresie zaczynają powstawać jego dzieła (o ewentualnych wcześniejszych nie wiemy nic), jak Żywot Romualda czy list Antilogus contra Iudaeos. W 1043 roku został przeorem Fonte Avellana i zaprowadził w klasztorze zwyczaje zapoczątkowane przez św. Romualda. Wiemy, że w 1047 r. uczestniczył w koronacji rzymskiej Henryka III, z cesarzem tym łączyły go zresztą dobre stosunki. W tym czasie często podróżuje do Rzymu, bierze udział w reformatorskich synodach zwoływanych przez Leona IX; uczestniczy w coraz bardziej znaczący i aktywny sposób w akcji reformy Kościoła, zapoczątkowanej przez Leona IX, kontynuowanej następnie przez Stefan IX i Mikołaj II. Osiągał kolejne szczeble kariery kościelnej: w 1057 r. – mimo swoich protestów i oporów – został mianowany przez Stefana IX kardynałem-biskupem Ostii; pełnił funkcje legata papieskiego do Mediolanu (1059 r.), Cluny (1063 r.) i Florencji (1066\/1067 r.) . W 1067 roku zrezygnował z zaszczytów i urzędów, wrócił do klasztoru i odtąd służył dziełu reformy swym piórem; w jego dziełach przeważa w tym okresie problematyka monastyczna i eremitycka. Umarł w Faenzy roku 1072 w czasie powrotu z podróży do swego rodzinnego miasta, do któreego został wysłany przez papieża Aleksandra II; zmarł więc wkrótce przed tym, jak jeden z jego współpracowników w dziele odnowy moralnej Kościoła, Hildebrand, wstąpił na Piotrowy tron jako Grzegorz VII.\u003c\/div\u003e\r\n\u003cdiv class=\"def\"\u003e \u003c\/div\u003e","brand":"Tyniec","offers":[{"title":"Default Title","offer_id":53437751361879,"sku":"14015","price":44.0,"currency_code":"PLN","in_stock":false}],"thumbnail_url":"\/\/cdn.shopify.com\/s\/files\/1\/1012\/6963\/5415\/files\/14015-18400.jpg?v=1777492474","url":"https:\/\/checkout.3dom.pro\/products\/sw-piotr-damiani","provider":"3dom","version":"1.0","type":"link"}